Lokaal

bb

Vorige week zaten we met een aantal Gentse handelaars samen om te spreken over consumptiegedrag en lokale bewustwording. De verhalen die ik hoorde waren hallucinant.
Sommige mensen gaan blijkbaar een winkel binnen passen dingen en stellen een hoop vragen en dan, soms nog in de winkel, kopen ze het gewenste artikel online via het merk omdat het een aantal euro’s goedkoper is.
Even voor de duidelijkheid: als je dat doet krijgt de winkel door niets, nada, piet snot van.
Soms durven dezelfde mensen teruggaan naar de winkel als er iets aan het artikel schort – dus niet enkel verdient de handelaar niets aan het artikel, maar dan wordt er ook nog verwacht dat ze de problemen gratis oplossen.

Consumptiegedrag is veel veranderd de laatste jaren en voor een deel is dat zeker ten goede, maar er lijkt een tegenstelling te zijn ontstaan tussen een soort bewuste, eerlijke en lokale mindset en het idee dat winkels zo goedkoop mogelijk moeten zijn en alle service gratis.

Het lijkt mij logisch dat je voor expertise in een winkel iets extra betaalt. Als je naar een café of restaurant gaat, betaal je toch ook meer? Ik hoor niemand zeggen dat ze dan maar enkel thuis nog zullen drinken en eten. Ook een winkel investeert in sfeer, interieur, personeel en kennis over de aangeboden producten.

Los van het feit dat je de lokale handelaar op deze manier in de kou zet en niet betaalt voor zijn expertise, geef je je zuurverdiende centen aan een buitenlandse economie. Zowel Amazon, Zalando als Bol.com zijn geen Belgische bedrijven en hebben geen stenen winkels in ons land.
Als je bij een lokale handelaar koopt, gaat het geld naar een persoon die je kent en naar de lokale economie, niet naar het zoveelste vakantieverblijf van een of andere anonieme CEO.

Het is verleidelijk om online te kopen via de Amazons en Zalando’s van deze wereld, maar kleine lokale winkels kunnen enkel blijven bestaan als je een deel van je aankopen offline doet of bij een lokale webshop en de grote spelers wat vaker links laat liggen.

 

 

Advertisements

Women don’t hide

women

Voor veel vrouwen is het laten horen van hun stem en spreken over ambities, beslommeringen en verwezenlijkingen niet vanzelfsprekend.
Sinds vorig jaar begint daar stilaan verandering in te komen, maar het zijn vooral bekende vrouwen die het woord nemen.

Barbara Symons, oprichtster van het boetiekhotel The Hide, wil daar verandering in brengen en alle vrouwen aanzetten om in het voetlicht te treden. Ze nodigt vrouwen uit om verdiende aandacht aan zichzelf en andere vrouwen te schenken met de women don’t hide campagne.

Ze vroeg mij om een van de ambassadrices te zijn van deze actie samen met een vijftigtal andere kickass dames. Het is de bedoeling om op Internationale Vrouwendag (8 maart) een beweging op gang te brengen van vrouwen die naar buiten komen met hun eigen verhaal.

Nieuwsgierig of wil je graag meedoen? Meer informatie kan je hier vinden: women don’t hide!

Eerlijk ondernemerschap

05114c9e582ba4ea04ecdd3886b2f9d1 (1)

Door Evelien Bogaert

Het probleem met deze erg rooskleurige verhalen is vooral dat ze voor niemand een cadeau zijn en jonge aspirerende ondernemers voorhouden dat je zeker zal slagen als je maar hard genoeg werkt.

De laatste jaren is de manier waarop we consumeren en ondernemen veel veranderd. Waarden als transparantie en duurzaamheid zijn in belang toegenomen.
Tegelijkertijd kunnen we op een veel directere manier communiceren en dat heeft veel positieve gevolgen, maar maakt het anderzijds mogelijk om mensen heel wat wijs te maken.
Geregeld duiken er posts op van ondernemers in de ruimste zin van het woord met bijna onwerkelijke  succesverhalen. Je kent ze wel genre : “Ik had als kind al het idee, ik had een blog, ik ben op tv geweest en ineens was daar een super merk/zaak”. Sommige gebruiken hun succesverhaal zelfs als een extra inkomstenbron.
Positieve verhalen zijn een inspirerend gegeven, maar bij veel van die zero to hero verhalen bekruipt mij toch het gevoel  dat een deel van de waarheid sterk verbloemd wordt.

Het probleem met deze erg rooskleurige verhalen is vooral dat ze voor niemand een cadeau zijn en jonge aspirerende ondernemers voorhouden dat je zeker zal slagen als je maar hard genoeg werkt.
Spijtig genoeg is enkel een goed idee hebben en hard werken niet genoeg om een bloeiende zaak op poten te zetten en dat is nu juist wat deze jubelverhalen vaak verzwijgen.
Een zaak op poten zetten doe je in de eerste plaats zeker niet alleen – ‘it takes a village’ of het scheelt toch niet veel.
Een tweede groot punt waar angstvallig over gezwegen wordt, is de noodzaak van een deftige spaarpot of andere geldbron. Als je de verhalen leest is het alsof iemand plots een briljant idee had en plof een succesvolle zaak.

Doorgaans wordt er in die overdreven succesverhalen ook met geen woord gerept over duurzaamheid, kwaliteit of oorsprong.

Niet iedereen heeft dus evenveel kans en dat is iets wat echt wel wat meer gezegd mag worden. Als je een vrij stevige financiële backing hebt is de kans bijvoorbeeld veel groter dat je de eerste jaren overleeft en de nodige investeringen zonder veel moeite kan rond krijgen, maar zelfs dan is ondernemen geen makkie.
Het is ook helemaal geen schande om hulp te krijgen of een goede financiële achtergrond te hebben, maar kom daar dan voor uit en geef niet de indruk dat je het volledig op je eentje gedaan hebt.

Doorgaans wordt er in die overdreven succesverhalen ook met geen woord gerept over duurzaamheid, kwaliteit of oorsprong. Of als je iets dieper graaft zit er overduidelijk een geurtje aan en blijkt dat deze waarden snel aan de kant geschoven worden als het grote geld ter sprake komt

Het is net deze minderheid die het voor de anderen verziekt. De overgrote meerderheid van ondernemers probeert op een eerlijke en oprechte manier hun boterham te verdienen.
Waarom komen er dan toch nog altijd ondernemers aan het woord die geen graten zien in bedenkelijke praktijken als: volgers kopen, een serieus loopje nemen met de waarheid en zichzelf verkopen als superman/vrouw?
Een goed zero to hero verhaal lezen we allemaal graag, maar misschien wordt het tijd dat we iets kritischer zijn over deze zelfverklaarde wonderkinderen en mensen aan het woord laten die eerlijk praten over ondernemen en ook de moeilijke vragen niet uit de weg gaan.

 

Klein discours van het boeket

24115438_2012565712354122_1253489131_o

Door Klap Roos

De aanwezigheid van een vers boeket bloemen is enorm bevredigend, het breekt de vaak harde stilte van een ruimte.
We hebben vaak de neiging om een boeket bloemen in een hoek of in het midden te plaatsen. Een hoek, een doodlopend einde en het midden, de centraliteit van een plek lijken vaak enorm leeg.
Er zijn wel kastjes, tafels of stoelen maar dat zijn louter dode objecten, ze zijn niet door een ziel, door een aanwezig bestaan omarmt. Ze blijven hun hele leven lang hout, een massief element. Een boeket doorstaat een enorme transitie, vanaf het moment de bloem van haar drager, haar oorsprong, los wordt gerukt, ontstaat er verval.
De suikers in haar blaadjes zetten zich lichtjes om naar een zelfdodende liquide, sommige rotten, zoals de tulp, en sommige krijgen een fragiel en krokant nabestaan. Die transitie is een lang proces.
De verwelkoming van een boeket is de vervaging van tijd. Wat overblijft is een herinnering van de aanwezigheid van het boeket, haar contouren en haar kleuren.
Dit staat vastgespeld met enkele momenten die we ermee deelden. Denk maar aan hoe bruidsboeketten worden gedroogd, het boeket is een dierbaar moment waarmee het zich manifesteerde.
Een boeket is een soort van antropologie van het eenvoudige dagelijkse.

The Unforgiving Minute

Longreads

Laurie Penny | Longreads | November 2017 | 12 minutes (3,175 words)

“I’m sick of being asked to suffer so a man can grow.”

– Alexandra Petri

“Everyone. Fucking. Knew.”

– Scott Rosenberg

This is actually happening.

The so-called “revelations” about endemic male sexual aggression in Hollywood, in the media, in politics, in the tech world, and in communities large and small have not stopped, despite every conceivable effort to dismiss, discredit, shame, and belittle the survivors coming forward to demand a different world. The most uncomfortable revelation is the fact that none of this, really, was that revelatory.

A great many people knew. Maybe they didn’t know all of it, but they knew enough to feel tainted by a complicity that hobbled their compassion.

It turns out that this isn’t about individual monsters. It never was. This is about structural violence, about a culture that decided long ago that…

View original post 3,149 more words

#MeToo

Koen Depoortere

Door Evelien Bogaert
Comic van Koen Depoortere

Ik was niet van plan om me te mengen in de discussie, maar toen ik rondom mij merkte dat een aantal mannen en zelfs de occasionele vrouw het nodig vindt om de #MeToo beweging en alles errond te reduceren tot iets waar ze zich aan ergeren, gebruiken voor hun eigen agenda of belachelijk maken, besloot ik toch een kort stukje te schrijven.

Naar mijn bescheiden mening is het de moment voor mannen om te luisteren. Het voelt, neem ik aan, niet aangenaam om al die beschuldigingen te lezen, maar hard schreeuwen dat jij niet zo bent (#NotAllMan), niet luisteren en het zo laten is ook boter op het hoofd hebben.
Dit is vergelijkbaar met het ontkennen van blanke privileges. Het is niet aangenaam om te erkennen dat bepaalde dingen veel makkelijker zijn als blanke persoon, maar het is belangrijk om de realiteit hiervan niet uit de weg te gaan.
Misschien is het daarom dat vele zo hard roepen dat het allemaal niet waar of overdreven is: als de ervaringen van vrouwen waar zijn dan moeten mannen hun rol daarin toegeven.

Feit is dat ik geen enkele vrouw ken die nog nooit lastig gevallen is – geen één. Wil dat zeggen dat elk van ons een dusdanige traumatische ervaring meegemaakt heeft dat die de rest van ons leven een blijvende zware negatieve invloed zal hebben? Neen, maar elk van ons is wel meerdere keren in haar leven gereduceerd tot een object waar ene of gene op een of andere manier recht meende op te hebben en dat laat sowieso sporen na.

Want laten we duidelijk zijn iemand achtervolgen op straat, in de billen knijpen, bestoken met ongewenste seksuele toespelingen, en dat zijn dan nog enkel de “lichtere” vergrijpen, zijn allemaal ontmenselijkingen. Op dat moment word je als een object behandeld en dat voelt heel vies.

Mensen die het nu de moment vinden op de getuigenissen in twijfel te trekken of belachelijk te maken, hun eigen agenda er aan te breien of te victim blaimen hebben duidelijk niet begrepen dat dit niet zomaar weggaat.
Dit is een reëel probleem dat dringend dient opgelost te worden en ja, ook mannen zullen hun steentje moeten bijdragen.

En tot slot, want daar lijkt nog altijd verwarring rond te bestaan, laat een vrouw met rust omdat ze een mens is en niet omdat ze een zus, vrouw, moeder of dochter van iemand anders is. Ons bestaan wordt niet in de eerste plaats gerechtvaardigd door onze relatie met anderen, maar omdat we, net als mannen, personen zijn.

Taarten van Tegenwoordig

taart

 

Door Heleen Andriessen

De mensen zijn niet meer gewoon een slordig taartje in de ogen te kijken.

De laatste jaren zien we een opmars van de zgn. “Design-bakkers”. Om mee te kunnen in de race naar altijd meer en nieuw, meten ze zichzelf een nieuwe, strakke, minimalistische voorgevel en interieur aan.
Ook de koopwaar moet er natuurlijk aan geloven en ondergaat mee de plastische chirurgie. Taarten, zo scherp gesneden dat Plato zijn vormen uit de ideële wereld naar het hier en nu verplaatst ziet. Zomaar voor het grijpen, slechts van ons gescheiden door een glaswand zodat de taarten niet bedorven raken door mensenadem vol ziektekiemen en god weet wat nog allemaal.
Het probleem van dergelijke bakkers is dat ze zichzelf veel te serieus nemen. Pas op, het vervaardigen van zo’n kunstige stukken vergt een zekere ernst en toewijding. Maar toont de bakker zijn echte ambacht en hart niet in de smaak van de taart?
Deze taarten zijn symptomatisch voor de obsessie van onze maatschappij met het uiterlijke en met de schijn. Met de vorm, eerder dan met de inhoud.
Van de smaak van een taart kan je natuurlijk geen foto nemen, laat staan dat je er een retro-filter op kan plakken. De essentie van een heerlijk schransmoment valt helemaal niet te sharen en dit is dan meteen waar al te visuele concepten van gebak de plank misslaan. Deze taarten dienen helemaal niet om opgegeten te worden.
Enkel in een donker hoekje van een aftandse tea-room durft een oude taart zich schaamteloos aan het genot over te geven en daarbij is ze niet zuinig in haar happen.

Franse sentimenten en hun perikelen

21733517_1975748162702544_1404709686_o

Door Klap Roos

Mijn liefde voor Carla Bruni is een homogeen mengsel van nostalgie heureuse samen met een streling van zeemzoete akkoorden gepaard met simpele poëzie. Het heeft een grote schoonheid.
De grote schoonheid is een glorieuze eenvoud verrijkt door het practiseren van een visie die zich laat karakteriseren door het leven met een absolute verwondering.
De grote schoonheid is de ontwikkeling van een traan in de beide hoeken van twee ogen die dagelijks de dag bekijken met een gratitude geschonken door een leven zo puur, zo eenvoudig gemaakt door elementen der dingen zoals ze zijn.
Je mag spreken van een enorme rijkdom als je dit kan verwezenlijken. Het is het aangaan van uitdagingen, soms ver van het gekende vaarwater om zich dan te laten verrijken door het terugblikken aan hoe dingen tot stand zijn gekomen, zonder meer. Het zijn geen dure woorden die de zomer zullen maken, maar een simpele aanpak van samenhangende werkwoorden en bijzetsels en voegsels en alles wat de taal rijk maakt in haar verbintenis met elkaar. Het is daarom geen melodrama, geen meli-melo van gesuikerde ideëen, maar een waarheidsgetrouwe uitleg.
Noem me maar een idealist, maar dat is niet mijn bedoeling. Sommige woorden, zinnen, krijgen maar een echte waarde wanneer je ze plots ervaart, zoals dit weekend, ik had een Rose de Rescht geplukt (ik laat mijn vriend al lang de tirannie van mijn verwondering van die geur verduren, want ik weet dat ik daarover uren kan doorratelen, mijn excuses J.), en we gingen enkele uren weg, toen we terug thuiskwamen was de ganse roos ontploft, alle blaadjes lagen op mijn kast. In het Frans heet zo’n gebeuren ‘l’éclat d’une rose’, allemaal goed en wel, maar nu had het meer dan ooit een zingeving. Zo zie je maar, dat Franse sentiment eigenlijk wel nog niet zo enorm van de pot gerukt is.

Nieuwe helden

heroes
Door Evelien Bogaert

De laatste maand kon je er niet omheen; naast Game of Thrones spoilers, werd het wereldwijde web overspoeld door updates over Taylor Swift en haar nieuwste album dat vol staat met niet zo subtiele sneren naar haar veronderstelde aartsvijanden.

Ik vraag me echt af in welke tijd we leven als een persoon die enkel over zichzelf zingt en daarbij elk groter event op deze wereldbol vakkundig negeert, aanbeden wordt.
Ze zeggen dat elke maatschappij de helden krijgt die hij verdient, maar geef mij dan toch maar Arya – die vindt tenminste een meer permanente oplossing voor haar kwelgeesten.
Het is schrijnend dat een van de populairste artiesten niet verder kijkt dan haar eigen extreem bevooroordeelde achtertuin en daar dan nog eens bakken geld mee verdient. Je moet het maar doen; narcisme verkopen als merk en er nog voor toegejuichd worden ook.

Veel grote artiesten vertrekken vanuit hun eigen ervaring om iets over te brengen en bezitten een bovengemiddeld ego, maar daarachter ligt doorgaans iets universeler dan de zoveelste vete met socialite nummer duizend.
Als het nu nog een echt shakespeareaans drama zou zijn in de plaats van een artikel uit een roddelboekske…

De groep artiesten/influencers die een steeds engere vorm van narcisme verkopen lijkt exponentieel toe te nemen – wie had vijf jaar geleden gedacht dat Kim Kardashian en de haren nog altijd zo aanwezig zouden zijn? Maar hun populariteit en zelfverheerlijking lijken alleen maar toe te nemen.
Het is cool om constant over jezelf te praten en geen oog te hebben voor wat er aan de hand is in de wereld. Een recent voorbeeld hiervan is het verhaal van een blogster die een crowdfunding-campagne begonnen is om haar volgers te laten betalen voor haar droomreis. Groot was haar consternatie toen bleek dat toch wel een heel pak mensen dat er net wat over vonden.

Swift en de haren zijn ook extreem bedreven in het omzetten van een veronderstelde slachtofferrol in een positie van macht.
Veel mensen lijken steeds meer moeite te hebben met het toegeven van hun eigen fouten. Er is wel altijd iemand anders die verantwoordelijk gehouden kan worden: het vriendje dat niet luistert, die vriendin die niet altijd eens is met wat je zegt, de professor die je te weinig punten gegeven heeft en de ‘haters gonna hate’. Zou er dan toch iets aan zijn van die zogenaamde infantilisering van de maatschappij?
Het laatste Swift nummer laat vermoeden van wel: ‘Look what you made me do’. Want het is natuurlijk weer iemand anders zijn schuld. Stel je voor dat het haar schuld zou zijn, weg met dat perfecte plaatje.

Ondertussen zijn er overstromingen, zit Amerika met een giga racisme probleem, is de wereldbol nog steeds aan het opwarmen en swingen de depressie-en zelfmoordcijfers de pan uit.
Misschien wordt het toch eens dringend tijd dat we nieuwe helden zoeken?

Augustus

20952008_1963731230570904_539955186_o

Door Klap Roos
 

Mijn vriend lacht vaak om het feit dat ik soms, plots eens buk.
Ik buk om bloemen, bladeren of zelfs takjes op te rapen en ze snel tussen mijn agenda te steken, of gewoon in mijn geldbeugel te proppen.
Ik weet nog toen we op onze tweede date op mijn kot waren, merkte hij op dat ik dozijnen gedroogde bloemen had. Alsook had ik anderhalve meter hoge takken in mijn kot. Die laatste waren echt gewoon voor een sculptuur bedoeld, maar de gedroogde bloemen hadden zo haar redenen. Het was ooit een poëtisch experiment, hoe lang kon ik de lente bij me houden? Ik had een veertigtal narcissen op mijn vloer gelegd en ik wachtte af. Het duurde ettelijke weken voordat alles droog was, maar nu, midden augustus, zijn ze nog steeds zo intact als het kan. Dus het is zelfs mogelijk seizoenen doorheen seizoenen te bewaren.
Ik geloof graag dat dit het vergaren van materiële herinneringen zijn. De narcissen krijgen zo’n andere dimensie, nu en hier en gedroogd in augustus. Ze lijken elk moment in stof te gaan veranderen, maar ze houden zichzelf statig en sterk, wat ze effectief ook tijdens de lente zijn.
Er liggen weeral een stapel bloemen te drogen, dahlia’s onder andere. Zij zijn de narcissen van augustus. De koningin van de laatste zomermaand. Het is alsof ik de tijd probeer vast te leggen, niet door middel van een foto, maar door middel van bloem.
De actie van het geven van bloemen zelf is ook een vastleggen van een moment, het krijgen van een boeket blijft onoverkomelijk in het geheugen vastgeprikt.
De peer is gemaakt om in augustus te dansen. Ze is elegant genoeg, ze is lang genoeg om samen met het kleine stukje tak, die als het ware als navelstreng fungeert, te dansen. Of sterker nog, te flirten. De peer probeert de grenzen van haar basis af te tasten, tot het opeens zonder enige waarschuwing naar beneden dondert.
Het is augustus. Augustus. Een maand die alles om doet zwaaien. Het is het einde van de echte zomer, het begin van de herfst. De oogsten maken zich klaar om zich op te kramen en het fruit is een overvloed zonder meer.
Ook wij gaan spoedig augustus worden, daar we samen met het voorbijgaan van het tedere geschenk van tijd mee de herfst in zullen gaan. Wie weet wat we dan kunnen conserveren.