De Tuin

19807358_1942762272667800_2026986709_o

Graag introduceer ik een nieuw regelmatig proza stukje onder de naam Klap Roos.
Wie op zoek is naar verstilde, bedachtzame en ietwat melancholische stukjes over tuinieren, kunst en het leven is hier aan het juiste adres.

In deze eerste bijdrage spreekt de auteur over tuinieren, vergankelijkheid en herinnering en het bestaansrecht van onkruid.


Door Klap Roos

De tuin, mijn tuin en een plekje op deze aarde.
Ingepalmd door bloemen, bloesems en bomen, bevrucht door bijen en hommels en gezoem-erij van jewelste. Bijna symfonisch, bijna gecomponeerd door een toevalligheid. Mijn dirigenten zijn insecten, die door hun tekort aan ledematen hun beperking omzetten tot pure kunst. Paardenbloemen laat ik staan, wie ben ik om te beslissen dat het zogezegd onkruid is? Het draagt een bloem, dus waarom heeft hij dan minder recht op een voltijdse aanwezigheid? Onkruid. On-kruid. Een onding, zo weinig poëtisch, het woord. De mens in topvorm is een mens die dingen ontdingt. Alles wat niet past, wat te onconventioneel is wordt geminimaliseerd tot een geconcentreerde afkeer. Een restant van de beschaving. Laat me dan ook, als restant van die beschaving, in mijn tuin zitten, liggen, ploeteren en klauteren. Het is mijn eigen beschaving, mijn eigen landschap.

De zaden die ik droog, zijn een poging tot het herwinnen van een herinnering, volgend jaar. Waar ben ik, een jaar later? Waar zijn wij, wanneer dat zaad terug een iets is? Ik zal het al mijn water schenken, om terug te laten bloeien. De beste compost en de beste potgrond. Enkel het beste voor jou, mijn wonderlijke bloem-in-wording. En ik beloof je plechtig, dat ik je niet zal plukken.
De tuin, een bevestiging van het zich in een moment te bevinden. Het is gewaarwording, eerste klas. Een fenomenale voorlopigheid, want straks zal augustus komen en zoals elke maand dat doet, zal ook augustus weer iets wegnemen en toevoegen. Daarom, bevinden we ons in deze hoedanigheid, deze privilege. Bewaar het, droog het, steek het in een doosje of in een opslagplaats. Probeer de essentie ervan te begrijpen en mee te voeren doorheen elke dag. Er is geen technologie voor zoiets nodig, enkel een boek. Laat het niet direct los, alstublieft, ik smeek het je. Want je mag misschien wel denken dat het zal terugkomen, maar er is geen seizoensmonopolie, ik noch anderen kunnen beloven dat de lente zal slagen in haar taak. We kunnen alleen maar hopen van wel/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s