Nieuwe helden

heroes
Door Evelien Bogaert

De laatste maand kon je er niet omheen; naast Game of Thrones spoilers, werd het wereldwijde web overspoeld door updates over Taylor Swift en haar nieuwste album dat vol staat met niet zo subtiele sneren naar haar veronderstelde aartsvijanden.

Ik vraag me echt af in welke tijd we leven als een persoon die enkel over zichzelf zingt en daarbij elk groter event op deze wereldbol vakkundig negeert, aanbeden wordt.
Ze zeggen dat elke maatschappij de helden krijgt die hij verdient, maar geef mij dan toch maar Arya – die vindt tenminste een meer permanente oplossing voor haar kwelgeesten.
Het is schrijnend dat een van de populairste artiesten niet verder kijkt dan haar eigen extreem bevooroordeelde achtertuin en daar dan nog eens bakken geld mee verdient. Je moet het maar doen; narcisme verkopen als merk en er nog voor toegejuichd worden ook.

Veel grote artiesten vertrekken vanuit hun eigen ervaring om iets over te brengen en bezitten een bovengemiddeld ego, maar daarachter ligt doorgaans iets universeler dan de zoveelste vete met socialite nummer duizend.
Als het nu nog een echt shakespeareaans drama zou zijn in de plaats van een artikel uit een roddelboekske…

De groep artiesten/influencers die een steeds engere vorm van narcisme verkopen lijkt exponentieel toe te nemen – wie had vijf jaar geleden gedacht dat Kim Kardashian en de haren nog altijd zo aanwezig zouden zijn? Maar hun populariteit en zelfverheerlijking lijken alleen maar toe te nemen.
Het is cool om constant over jezelf te praten en geen oog te hebben voor wat er aan de hand is in de wereld. Een recent voorbeeld hiervan is het verhaal van een blogster die een crowdfunding-campagne begonnen is om haar volgers te laten betalen voor haar droomreis. Groot was haar consternatie toen bleek dat toch wel een heel pak mensen dat er net wat over vonden.

Swift en de haren zijn ook extreem bedreven in het omzetten van een veronderstelde slachtofferrol in een positie van macht.
Veel mensen lijken steeds meer moeite te hebben met het toegeven van hun eigen fouten. Er is wel altijd iemand anders die verantwoordelijk gehouden kan worden: het vriendje dat niet luistert, die vriendin die niet altijd eens is met wat je zegt, de professor die je te weinig punten gegeven heeft en de ‘haters gonna hate’. Zou er dan toch iets aan zijn van die zogenaamde infantilisering van de maatschappij?
Het laatste Swift nummer laat vermoeden van wel: ‘Look what you made me do’. Want het is natuurlijk weer iemand anders zijn schuld. Stel je voor dat het haar schuld zou zijn, weg met dat perfecte plaatje.

Ondertussen zijn er overstromingen, zit Amerika met een giga racisme probleem, is de wereldbol nog steeds aan het opwarmen en swingen de depressie-en zelfmoordcijfers de pan uit.
Misschien wordt het toch eens dringend tijd dat we nieuwe helden zoeken?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s