Klein discours van het boeket

24115438_2012565712354122_1253489131_o

Door Klap Roos

De aanwezigheid van een vers boeket bloemen is enorm bevredigend, het breekt de vaak harde stilte van een ruimte.
We hebben vaak de neiging om een boeket bloemen in een hoek of in het midden te plaatsen. Een hoek, een doodlopend einde en het midden, de centraliteit van een plek lijken vaak enorm leeg.
Er zijn wel kastjes, tafels of stoelen maar dat zijn louter dode objecten, ze zijn niet door een ziel, door een aanwezig bestaan omarmt. Ze blijven hun hele leven lang hout, een massief element. Een boeket doorstaat een enorme transitie, vanaf het moment de bloem van haar drager, haar oorsprong, los wordt gerukt, ontstaat er verval.
De suikers in haar blaadjes zetten zich lichtjes om naar een zelfdodende liquide, sommige rotten, zoals de tulp, en sommige krijgen een fragiel en krokant nabestaan. Die transitie is een lang proces.
De verwelkoming van een boeket is de vervaging van tijd. Wat overblijft is een herinnering van de aanwezigheid van het boeket, haar contouren en haar kleuren.
Dit staat vastgespeld met enkele momenten die we ermee deelden. Denk maar aan hoe bruidsboeketten worden gedroogd, het boeket is een dierbaar moment waarmee het zich manifesteerde.
Een boeket is een soort van antropologie van het eenvoudige dagelijkse.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s